Kerst 1963

Kerst 1963

Op deze foto is het kerst 1963.

Kennedy is een maand geleden vermoord, in de tijd dat ik op de bleekneusjeskolonie Kinabu bij Soesterberg zat in verband met mijn astma.
De Sinterklaas hier kwam van de vliegbasis vlakbij en gaf mij een modelbouw straaljager cadeau, waarschijnlijk zo’n McDonnell Douglas F-4 Phantom II, die later in Vietnam tegen MiG’s werd ingezet.

Tegenwoordig zou ik het twee cultuurshocks kunnen noemen.
De eerste naar die eenzaamheid binnen het groepsgebeuren van Soesterberg en de tweede weer terug naar een huis waar alles en iedereen leek te zijn veranderd.
Thuisgekomen was er bijvoorbeeld ineens een televisie.

Zelf kwam ik ziek thuis, longontsteking, en met de kerst mocht ik overdag beneden op de divan liggen.
Ik kreeg toen mijn sinterklaascadeautjes.
Op de foto pak ik ze uit. Gelukkig met gezonde gretigheid. Waarschijnlijk wordt het LEGO.

Het is inderdaad 1963: in de kerstboom branden echte kaarsjes.
Ergens staat een emmer met een dweil of zo.

Verder is er de warme herinnering aan kleur en patroon van deze gordijnen, de telefoon, die wandschemerlamp en het kersttakje,  boven dat wat boven de divan hangt. Een kalender? Iets van Jan? Wat is dat toch raar kromgetrokken. Het moet een kalender zijn van 1964.

Advertenties

20190211_120317.jpg

 

het is de specht die
het bos tot bomen maakt
ruim en ver en hol en
dit is dus dat bos

met in zwart zand naast dor blad
een enkele vage voetafdruk bij
één peuk met lipstick
links op het pad

geen specht gehoord
geen zand gezien geen blad
zelfs die ene zwarte kraai niet
alleen de lipstick op die peuk

terwijl ze niet eens rookt
ze was hier nooit het is
haar lipstick niet en
altijd is ze hier

Je kan in een kamertje zitten, muziek willen en langs een liedje scrollen, dat je nog kent.
Faust, krautrock met een Frans accent. Vaak rauw, schril, der Lärm einer Baustelle, maar ze maken ook rustige muziek. Eigenlijk is dit een vriendelijk liedje, met een Franse gesproken tekst. Een brief aan de muren van de kamer. Ik versta niet alles en vraag me af wat de kamer ervan denkt.
Ik hoor, ik luister niet, de stem en de gitaar kabbelen zomaar wat.
Tot op  1:54: une liste de courses en allemand.
“Viel Obst, viel Obst, viel Obst”, ik weet dat dit de bijnaam van het nummer is. Faust heeft namelijk fans. Er is op het lijstje ook sprake van kaarsen, rundvlees, tomatensap, iets te drinken en margarine.
Vlak daarvoor is sprake van een “Coup de Foudre”, onweer dus.

Faust – Chère Chambre

Ander liedje.

Faust – Lauft… heisst das es lauft oder es kommt bald… lauft…

Het kan.
Er is geruimd.
Het zand is aangestampt.
Er zijn sporen.

Eén of ander fundament? Een terras? Pad?
Buiten beeld gebeurt van alles.
Dat ga ik niet vertellen.
Ik ben niet gek!

Ik ga alleen zeggen dat iets kan.

[…] , dus ’s avonds voor het slapen met oortjes en android.
thuis- en werkmuziek is ook hier.

nu: gisteravond
wie : kevin ayers
album : joy of a toy
liedje : song for insane times

hoe en wat :
de maatjes van zijn vroegere band (soft machine) komen melig kuchend een studio binnen, spelen een brok aan mij bestede muziek en verlaten het pand net voor de aftiteling op weg naar nieuwe avonturen, maar dan zonder kevin ayers.
zo luister ik ernaar. ik maak er een verhaaltje van, verzin een hoed met rand.
de laatste zingt ondertussen met slaapliedjesstem een tekst die ik bijna versta en waarvan ik ook best wel snap dat die in 1969 is geschreven.

Read More

Ugchelen, 01-02-2019

Misschien wilt u een verklaring.
Er staan duidelijke borden in het bos en er is een bruggetje, alsof twee gelijksoortige paden identieke verhalen zijn, die verbonden moeten worden.
De beste verklaring van het pad is het pad zelf, verzin ik net. Dat bruggetje snap ik niet.