archiveren

Uncategorized

[…] , dus ’s avonds voor het slapen met oortjes en android.
thuis- en werkmuziek is ook hier.

nu: gisteravond
wie : kevin ayers
album : joy of a toy
liedje : song for insane times

hoe en wat :
de maatjes van zijn vroegere band (soft machine) komen melig kuchend een studio binnen, spelen een brok aan mij bestede muziek en verlaten het pand net voor de aftiteling op weg naar nieuwe avonturen, maar dan zonder kevin ayers.
zo luister ik ernaar. ik maak er een verhaaltje van, verzin een hoed met rand.
de laatste zingt ondertussen met slaapliedjesstem een tekst die ik bijna versta en waarvan ik ook best wel snap dat die in 1969 is geschreven.

Read More

Advertenties

Op de ramen van de rookruimte plakken platte vogels.
Er zijn immers vaak onbesuisde vogels.
Nu zijn er geen vogels. Het is donker.

Verderop zijn de verlichte ramen van het échte ziekenhuis.
Iemand zou gordijntjes rond bedden kunnen sluiten, lakens leggen over gezichten met gesloten ogen.
Niets van dat alles, zelfs geen ondersteek of injectienaald in bil of bovenbeen.

Weet je dan niet dat ik alles maar verzin? Verzonnen drama. Zweetvoeten. Er is niets aan de hand, is dat niet genoeg?

Deze kamer hoort in een lelijk hotel. ‘Klaag maar niet’, zegt Goya: bed, nachtkastje, kast, anderhalve stoel, tafel, wifi, leeftijdsbestendig sanitair: Helemaal Voor Mezelf.
Vijf jaar geleden (elders) hád ik geen smartphone.
Veel verandert. Veel niet.

En er is een rookruimte.
Er is écht een rookruimte.
Er is nog steeds een rookruimte.

Ook hier geruchten over aanstaande sluiting.

Er worden vragen gesteld door mensen en ik vergeet hun namen.
Morgen volgen meer vragen en andere namen die ik zal vergeten.

O ja: ‘vrijheden’.

Het heeft geen zin te zwijgen als je naakt bent. Men roemt mooie kleren en ik ben dom, ik zie niets.
Zal ik paranoïde zwijgen?
Elk woord lezen als wapen voor de vijand.
Er is geen vijand, zegt die vijand en er is écht geen vijand.

Had ik het al over krimpen gehad?

Of dat ik aan onbereikbare attributen in een huis denk, omdat ik aan {naam} niet durf denken?

Slapen met met Matching Mole – O Caroline wil niet lukken.

Fu-ching-gido? Caravan? …
Dan besta ik ook op deze plek.

Eerst deze nacht en morgen voorzichtig geloven dat het goed komt, want altijd komt alles goed, iedereen haalt de eindstreep.

Francisco Goya- Case de Locos

Francisco Goya – Casa de Locos.

En zo is het dus niet.
Had ik het al over zweetvoeten gehad?

Gekantelde kantelen van gekartelde kastelen. En dergelijke.

Ik hou van struikeltekst.
Ik denk dat ik daarvan houd, omdat struikeltaal bevrijdt van vanzelfsprekendheid.
Zoiets zal het dan wel weer wezen.
Dat er een betekeniswekker afloopt.

[Zwoesj]

Een vroege herinnering – alweer een anekdote, als het mag. Mag het? Het moet mogen.

Lagere school. Leesles.
E. heeft de leesbeurt. Ze kan erg goed voorlezen. E. is goed in taal en maakt zelf ook wel eens Annie M.G.’achtige gedichtjes, die ze voor de klas mag voorlezen en die we dan erg mooi vinden. Maar nu leest ze een vreemd woord en hapert even midden in een zin.
"Het meis-je is haar … eh, … haar ket-tín-kje(?) kwijt", leest ze. ("Wat een vreemd woord", denkt ze, "kettínkje?")
"Nee, niet kettínkje", zegt juf, "maar Kèttinkje" en de hele klas lacht om het rare woord.

Dit is mijn eerste herinnering aan een loslopend woord. Dat een woord ook wel eens helemaal niets zou kunnen betekenen had ik me nog nooit gerealiseerd.
Misschien zag ik toen ook dat er weinig verschil was tussen wel en geen betekenis, maar dat herinner ik me niet.

[Zwoesj]

Iets anders. Later, in 1972 of daaromtrent.
Met E. zat ik éénmaal in de trein. Zij naar Amsterdam, ik naar Delft. Vanuit Leeuwarden, wij beiden. Rietveldacademie zij. TH-bouwkunde ik.
Zij timmerde aan de weg en had grote-mensen-verhalen over hoe je een goed atelier zou moeten regelen in Amsterdam.
Ik zweeg als een suf schooljochie.

[Zwoesj]

Tenslotte.
Ik heb E. nog éénmaal gesproken, in het najaar van 2000, per telefoon. Er was een reünie van onze klas van de lagere school. Ik zou daar misschien heen en nu wilde ik netjes persoonlijk afzeggen. C. en J., de andere twee organisatoren, waren niet bereikbaar en ik belde E.
Ze had een hoge heldere stem, als een bonne-journée’ende Franse mevrouw.
Ze herinnerde zich natuurlijk niets van het woord kettinkje of het samen opreizen tot Amersfoort.

Maar ineens wist ze het weer: "Jij was die jongen met die kapotte voortand!"

Verrek, nou ze het zei: dat was ik zelf al weer vergeten.
Ondertussen was die allang gerestaureerd, maar iedereen van vroeger in Leeuwarden zal zich mij herinneren als de jongen met de kapotte voortand. Zoiets valt op.

Ben ik iemand anders geworden?
Misschien.
Vast wel: laatst zag ik iets heel raars gebeuren in een spiegel.

[Zwoesj]

E. bestaat echt en nog steeds timmert ze aan de weg. Hiernaast een afbeelding van iets op haar website.
Heel handig heet het op de afbeelding afgebeelde ding ‘Necklace’ en niet kettinkje.

bruin? koffie, zwart, 1 klontje, zonnebank,schmink,hm: bruin blijft altijd bruin bruin bluft altijd bruin nog even omdat mijn oog ook wat wil alvast een terugblik op 19 oktober ’82 wolken,wolken – wat heb ik toch met wolken [ kijkt uit raam ] ah, ik zie het! drie weken weg? ja, drie weken weg!

hij typt:
hallo x, ik moet je wat vertellen

(hij denkt nu pas na)

hij typt verder
herformuleert iets
schrapt dit weer, voegt iets nieuws toe
controleert de spelling
heroverweegt een zinsnede

(hij denkt dan weer na)

hij wist alles en typt:
hallo x, ik wil je wat vertellen

(hij denkt nog maar eens na)

hij gaat wat anders doen voordat hij verder typt
dan denkt hij weer even
heroverweegt, schrapt
herformuleert iets

(hij denkt nu: ik sla deze tekst niet op
en begin opnieuw
en begint opnieuw)

hij typt:
hallo x, ik moet je om het even wat vertellen
ik denk nog een paar minuten na… (hij wacht
niet denkt niet na) nu heb ik even nagedacht
ik heroverweeg nog steeds het een of ander
maar voeg niets meer toe en schrap ook niets

(toch denkt hij nog heel even na)

hij heroverweegt nogmaals alles
voegt niets meer toe
schrapt niets

(hij wacht en denkt nu wel na)

hij heroverweegt nogmaals
alles voegt niets meer toe
schrapt
niets

(hij slaat de lege tekst op en stopt)

buiten klinkt geluid van vissen
vlak onder het wateroppervlak

(hij denkt aan x)

hier in mijn keuken, allemaal voor u:

fruit.
vers fruit,
veel vers fruit;
heel veel vers fruit –
een tafel vol vers fruit:
bergen, bergen, bergen fruit.

¨ ° º · o º °¨ ¨ ° º · o º ° ¨ ¨ ° º · o º ° ¨ ¨ ° º · o º ° ¨ ¨ ° º · o º ° ¨

En ook de zon die erop schijnt? die schijnt voor u.

¨ ° º · oº°¨ ¨ ° º · oº°¨ ¨ ° º · oº°¨ ¨ ° º · oº°¨

ruik toch dit langzaamaan warmwordend, friszoet geurend fruit!
¨°º·oº°¨¨°º·oº°¨¨°º·oº°¨
º°¨ ¨°º·oº°¨¨°º·oº°¨
¨·oº°¨ ¨
[ × ] <—– hier staat uw gedachte aan die geur van dit fruit in deze keuken
en dit is ook voor u: als u wilt kunt u hier iets anders terug denken —>[ × ]