archiveren

tekst

Het kan.
Er is geruimd.
Het zand is aangestampt.
Er zijn sporen.

Eén of ander fundament? Een terras? Pad?
Buiten beeld gebeurt van alles.
Dat ga ik niet vertellen.
Ik ben niet gek!

Ik ga alleen zeggen dat iets kan.

Advertenties

Ugchelen, 01-02-2019

Misschien wilt u een verklaring.
Er staan duidelijke borden in het bos en er is een bruggetje, alsof twee gelijksoortige paden identieke verhalen zijn, die verbonden moeten worden.
De beste verklaring van het pad is het pad zelf, verzin ik net. Dat bruggetje snap ik niet.

jacoba van beierenlaan 25_edited

Dit is een spiegelzelfportret, ik denk uit 1974. Het is mijn studentenkamer op de Krakeelhof, Jacoba van Beierenlaan 25 in Delft.
Habitat van een jonge man van ongeveer twintig, toen wat men tegenwoordig single noemt.

Een kamer vol van alles en meer.
Pamflet tegen afbraak van onderwijs.
Opengewerkte buizenradio.
Kopie uit een boek: afbeelding van Claude Nicolas Ledoux – Cité idéale de Chaux. (zie Wikiplaatje)
Reproductietje van Kitaj.
Parapluplant, sprieterig, onscherp.
Et cetera.

De fotograaf staat vlak naast zijn bed. Mijn herinnering weet dat.

Buiten beeld links, rechts en achter net zoiets.
Een poster van een tentoonstelling over J.Duiker (Zonnestraal, Gooiland, Openluchtschool, Nirwana).
Een affiche met in grote letters OCEANS.

Het is allemaal alleen voor mij van belang. Ik wil alleen even vertellen dat ik bestond, met dank aan de fotograaf. Als ik toen bestond, zou ik nu ook wel kunnen bestaan.
Hij hield niet van zichzelf, net zomin als ik nu. Wel voel ik iets milds voor de jonge man, die ik ergens toch ook zelf ben. Misschien dat ik zelfs van hem houd. En dat ik daarmee iets kan, al haat ik dergelijke uitdrukkingen.

Daarom dus dit stukje. Je mag het best wel lezen.

Heel erg: na alle verhuizingen sindsdien ik heb nog steeds het pamflet, de poster en het affiche.
Eigenlijk toont de foto al dat ik niet graag iets weggooi. Klopt.

vandaag
herschrijf je
de smaak van witte chocola

ze smelt
op een tong
er is een mond

(… en: op!)

daarna nieuw
diezelfde chocola nog
altijd wit ze smelt ze smaakt

(… weer: op! en nieuw en mond en tong en …)

tot zover deze volle maan
er is een nieuwe maan
er is geen maan

geen mond
geen schrift alleen
de smaak van dode mol

een mindfull grapje
van zo’n heelal met lijdzaam
alles ja ook goed het mag er zijn

de vrouw huilt zomaar
zachtjes dat mag en
hij moet dan doen
of hij niets ziet

en proberen
haar op te beuren met
een mooi zinnetje
engelstalig, frans, soit

waarna haar
you don’t bloody
kill enough damned darlings
to be a fucking poet

bewijst
dat ook zij
nog iets verwacht
van poëzie

het sneeuwt
wolvenogen
je bent winter

er is een kamer
een bed
een douche

er zijn vrij ernstige gevallen en

jij bent winter
wolvenogen
en onderweg

door het zomaar bos
naar een Albert Heijn
voor jouw eigen sigaretten

het valt dus mee

Op de ramen van de rookruimte plakken platte vogels.
Er zijn immers vaak onbesuisde vogels.
Nu zijn er geen vogels. Het is donker.

Verderop zijn de verlichte ramen van het échte ziekenhuis.
Iemand zou gordijntjes rond bedden kunnen sluiten, lakens leggen over gezichten met gesloten ogen.
Niets van dat alles, zelfs geen ondersteek of injectienaald in bil of bovenbeen.

Weet je dan niet dat ik alles maar verzin? Verzonnen drama. Zweetvoeten. Er is niets aan de hand, is dat niet genoeg?

Deze kamer hoort in een lelijk hotel. ‘Klaag maar niet’, zegt Goya: bed, nachtkastje, kast, anderhalve stoel, tafel, wifi, leeftijdsbestendig sanitair: Helemaal Voor Mezelf.
Vijf jaar geleden (elders) hád ik geen smartphone.
Veel verandert. Veel niet.

En er is een rookruimte.
Er is écht een rookruimte.
Er is nog steeds een rookruimte.

Ook hier geruchten over aanstaande sluiting.

Er worden vragen gesteld door mensen en ik vergeet hun namen.
Morgen volgen meer vragen en andere namen die ik zal vergeten.

O ja: ‘vrijheden’.

Het heeft geen zin te zwijgen als je naakt bent. Men roemt mooie kleren en ik ben dom, ik zie niets.
Zal ik paranoïde zwijgen?
Elk woord lezen als wapen voor de vijand.
Er is geen vijand, zegt die vijand en er is écht geen vijand.

Had ik het al over krimpen gehad?

Of dat ik aan onbereikbare attributen in een huis denk, omdat ik aan {naam} niet durf denken?

Slapen met met Matching Mole – O Caroline wil niet lukken.

Fu-ching-gido? Caravan? …
Dan besta ik ook op deze plek.

Eerst deze nacht en morgen voorzichtig geloven dat het goed komt, want altijd komt alles goed, iedereen haalt de eindstreep.

Francisco Goya- Case de Locos

Francisco Goya – Casa de Locos.

En zo is het dus niet.
Had ik het al over zweetvoeten gehad?