archiveren

poëzie

WIE MAAKT MIJ WAT

dit is (voor vandaag) de methode:
achter de schrijfmachine gaan zitten,
de kap opslaan, het papier insteken
en dan de vingers maar over de toetsen laten dansen
als een indiaans opperhoofd over de lijken van zijn verslagen vijanden

 

Literair Museum

Doosjes – Cees Buddingh’ Literair Museum

Advertenties

Te laat

We zijn te laat,
we hebben gedanst, hadden we niet moeten doen,
we zijn wanhopig geweest, niet goed,

we hebben reusachtige lasten op onze schouders genomen,
we hadden moeten vragen: waarom zijn deze lasten niet licht,
we hadden moeten denken: dit is verkeerd,

we hebben over liefde gesproken in zorgvuldig gekozen bewoordingen,
zorgvuldig??
durven we dát woord in de mond te nemen?
liefde,
en dan zorgvuldig?

we hebben verontschuldigingen gezocht,
ons koninkrijk hebben wij willen geven voor een verontschuldiging –
we zijn te laat,

we moeten onszelf maar niet vergeven,
laten we dat maar niet doen,
nee.

Toon Tellegen

Toon Tellegen

en alles is goed
er is niets gebeurt

misschien
misschien

dit jaar zwijgt onze president
bloost verlegen nu als vrouw

misbruikt wellicht
ook jij wil toch geen mannen meer

zij is vrijwilligster bij de voedselbank
zij zal wel lesbisch zijn

activiste feministe
wild piest zij op brandhaarden

berouw gedeeld door kus-kus-kus plus
confetti strooit ze over mexicanen koreanen palestijnen

over ook-gewone blauwe vrouwen
over gesluierde spaghettimonsters

over schippers naast god
over buschauffeurs naast wachtgeld

over onze lieve lieve lieve atmosfeer
goedgezind in rust en matig

het regent gebraden duiven
er is voor ieder volop manna

zelfs rouwbrieven zijn nepnieuws
dat telefoontje nooit geweest

die geliefde nee
echt niet

mijn heelal is mijn cocon
mijn heelal is mijn heelal en krimpt

 

Meryl Streep als Donald Trump

Meryl Streep als Donald Trump


 

dra-ma
dra-ma
dra-ma-ma en

het A4’tje ademt nee
niet blanco nee
ach nee joh

het ademt
zomaar wat adem
schreeuwt zich dovemansoor

het is immers 9 maanden na
wat er aan vooraf was
maar nee joh

dra-ma
dra-ma
dra-ma-ma en

dit was niet de bedoeling
van de liefde of was het lust
waarvan niemand weet of wil of nee

de glijvlucht van een vouwvliegtuig
de parabool van het propje
het onleesbaar schrift

vier boodschappenlijstjes A6
een manifest hét manifest de shredder
een gestadig drenzen van ojee owee en ach en

dra-ma
dra-ma
dra-ma-ma en

vraag nou maar niet
vraag het niet
ach toe joh

Op de foto boven dit gedicht   zie je Louis Bouwmeester (1842-1925)
als Koning Oedipus in de slotscène van Oedipus (Sophocles)
(Kon.Vereeniging Het Nederlandsch Tooneel, 1897)

het valt hem op steeds weer
een jaar na de verbouwing
liggen zijn opdrachtgevers in scheiding

rietveld architect
van tafel bed en ongemakkelijke stoel
raadt renovatie af

het had gekund immers
ooit
het nog even samen willen

als uitstel van groener gras
met alles anders dus beter
wanhopig verhuizen alsmaar eeuwig

tot ons scheidt de droom
van een eigen houten huis
en dan gerust in rook opgaan

 

 

… the making of …

 

denk woord
denk beeld
wie zal het zeggen
een stem spreekt

met de klank van lichaam in huid
waarop het woord
ziel
als bijna leesbaar tattoo

van het beeld van diezelfde ziel
waarin gekerfd
datzelfde lijf
als in die boomschors ooit

over een woord als geluid
waarvan de letters
zich geluidloos
stemdenken

denk maar zacht, zachtjes, heel zacht
dat gesprek met
de meneer / de mevrouw
die je best wel kent als wie ben je ook al weer