archiveren

muziek

Soms is dit heel even een mooie tijd, zo
één die antwoord op vragen geeft.
Ik dacht vandaag aan dat ene nummer van Pink Floyd met die leeuwerik, kon er niet echt opkomen en vroeg het aan mijn mobiel die zei ‘immers, joh, Grantchester Meadows, van Ummagumma, toch?’

Inderdaad, desafgespeeld: leeuwerik in een tape-loopje, er komt een meeuw langs en tekst plonst een ijsvogel in een beekje of zoiets.

Mijn vriend A. had de dubbel elpee Ummagumma, ik had de Third van de Soft Machine. Geruild en opgenomen met de bandrecorder (met microfoon vanaf de pickup).
Ik speelde het later op mijn kamer af, raam open, ruisen van populieren. Merels en mussen. Zon.
Het tikken en slaan van de Friese klok, die ik bij de opname vergat stil te zetten.

Het is zo rustig droef en past naadloos bij mijn kalme, berustende somberheid van toen.
Ik heb geen zin uit te rekenen of ik toen exact 16 jaar was.

https://youtu.be/uvKO-qhWOL8

Advertenties

Krautrock?
En: wat ik met de band Faust heb?
Kraut van Can, Neu! en zeker van Kraftwerk is bekender, maar Faust is wel voor mij écht, gemaakt van harde materialen, rauw en soms verbazend mild.
Leuk: hun projecten met gelijkgestemde Engelse bands.
Bands die ik eerder kende dan hen. Een soort Engels-Duitse krautrock/prog/industrial/whatever.

Soms vind ik muziek lekker omdat ik de muzikant leuk of aardig vind, ik lees of verzin een anekdote.

Eerlijk gezegd speelt bij Faust mee dat ik al heel lang Carina een beetje ken en via haar veel korter en een nog kleiner beetje haar partner Jean-Hervé, de bassist van de oer-Faust en net als alle Franse bassisten in Duitse bands gewoon erg aardig. (Aaah, dat accent!)

Zondagochtend, logeerpartijtje, begin deze eeuw.
Möchtest du ein Kaffee, Jacob?
Du, wir brauchen Musik zum Frühstück, there are some cd’s over there, find something you like, oui?
Ze liggen in de vensterbank. Ik zet Slapp Happy op en Jean-Hervé gaat verder met het schoonmaken van de keuken.
Als hij klaar is ruikt hij nadrukkelijk, zeer geconcentreerd en lang aan het keukendoekje, totdat iets helemaal waar is.
Ik geloof daardoor in zijn muziek, ook al is die soms niet om aan te horen.

Ik moet deze week weer even denken aan die boerderij van Carina en Jean-Hervé in Schiphorst. Toen.
Dit weekend speelt zich daar een evenement af rond allerlei alternatieve muziek, die zich ‘avantgarde’ noemt.
Ik hou zelf niet van die term: wie noemt zich nou avantgarde en waar die loopt voorop? En waarom?
Indien financieel mogelijk, was daar jaarlijks zo’n festival ongeveer op de langste dag.
Feestje met oude hippies en zo. Heinde Camping, eten, vuurkorven, best wel knus, iets van vroeger. Telkens A ĺ8inancial disaster,
Waarschijnlijk nu voor de laatste keer.
Avangarde Is Happening – The Final Gathering.
Centjes en ook de lichamen uitgeput misschien. Misschien gewoon klaar.
Je kan niet altijd maar hetzelfde doen.
Later maar eens kijken op YouTube naar Jean-Hervé, Zappi, Peter, Yumi, Chris, Dagmar en andere voornamen, die ik daar verwacht. Maken ze vast wel een cd van.
Carina loopt meestal ergens buiten beeld.
Dochter Jeanne-Marie is minder cameraschuw.

Ik heb Carina ooit het recept van mijn moeders zuurkool gegeven, met daarbij de vraag ‘how do Kraut cook kraut?’ met als antwoord zonder antwoord ‘well, certainly not like that’.

Een sample.
Het nummer ‘The Sad Skinhead’ speelt Faust nog steeds, live, in bijna elke set. En geen twee keer hetzelfde en dat vind ik prettig.
In deze versie klinkt heel even de slijptol of zoiets van drummer Zappi, tot ergernis van een ZZ-top-baardige gitarist en (als ik me niet vergis) ook het stemgeluid van de dochter, die ineens geen 12 jaar meer is.
Er gaat veel mis en hoewel ik niet blind ben, vind ik dat dan weer niet zo erg.

oorsponkelijk

vorig jaar, live

Faust zoeken op YouTube is eerst best lastig.
Er is nogal wat andersoortige Faust, zelfs een andere Duitse band met dezelfde naam.
Maar als je ooit een uurtje tijd en zin hebt, een concert van de zelfde tour.

Faust – Live at The Broad, Summer Happenings 7/28/2018 [ https://youtu.be/4gRDtOHQbAA ]

Zij stond in Reykjavik op een podium en het was zaterdag 28 augustus 1982 en er was publiek en ik wist van niets.
(Het was een benard jaar. Geldzorgen. Was het maar alvast 1983. Yep, 1983, mooi jaar!)
Later was ze met de Sugarcubes op de Nederlandse televisie en ook dat miste ik. 1988, het jaar van haar Birthday.

Ik heb iets met Björk Guðmundsdóttir sinds ik Birthday hoorde, met de Sugarcubes dus.
Zij zal ergens wel verre familie zijn, van mij of van iemand anders. Kan zij ooit iets fout doen?
Een jong Björkje zong in het IJslandse punk-achtige bandje Tappi Tíkarrass over Mata Hari en de tekst herhaalt dan ook steeds die bekende naam, in het IJslands is dat ook Mata Hari.
Zeven jaar eerder was Björk al een beetje beroemd geweest in haar geboorteland als kindsterretje Bapsi, maar nu was ze toch al weer 16, bijna 17.
Wat huppelt ze daar schattig over het YouTube venstertje met van die make-up blosjes en ernstige jongens met gitaar en bas, die laatste ook al met zijn vertederend podiumloopje; de jeugd, de jeugd, de tijd, de tijd. Opa toch.

Ik heb ook iets met de bedoelde Mata Hari, onze Leeuwarder beroemdheid Margaretha Geertruida Zelle,
Soms, als ik me belachelijk maak, vertel ik maar weer eens dat zij wel degelijk waargebeurd ver weg aangetrouwde familie is (was?) van mij en dan slechts tweemaal via de koude kant, namelijk: de betovergrootvader van de (uiteraard koude kantse) zwager van mijn (koude kantse) oom was de volle broer van de overgrootvader van Mata Hari.

Natuurlijk zijn we allemaal familie. Dat weet ik en dan toch dat ‘ja, maar tóch!’ denken alsof er één of andere verdienste is. Dat zoiets belachelijk is, weet ik ook wel, maar ze is echt mijn ja-maar-toch-betoveroudachter-achter-nicht en ongetwijfeld er halfschuldig ingeluisd, want familie.

Over muziek met Björk moet je niet teveel zeggen. Vind ik. Vind iedereen wel wat van. Die is er gewoon: Tappi Tíkarrass’s Matahari misschien als curiosum, maar die van de Sugarcubes leeft, staat en alles daarna is geschiedenis.
En ze kan niets fout doen, want ik heb besloten dat het familie is.

Eigenlijk zijn veel zangeressen achternichtjes met lichamen vol ademtechniek, stemband en van die monden die je niet echt begrijpt. Amy, Dagmar Krause, Debbie Harry, Doris Day, Dorothy Moskowitz, Janis Joplin, Jenny Arean, Julie Tippetts (Driscoll), Patty Smith, e.v.a.
Er zijn ook achterneven, ik noem ze niet.
Alleen Robert Wyatt, dat is mijn oudere broer, die zo raar en raak mijn verdriet kan zingen, als hij wil.
Ik ken geen zoon- of dochterzangers, maar dat komt natuurlijk doordat ikzelf niet zingen kan.

Tappi Tíkarrass – Mataharí

The Sugarcubes (Björk) live Dutch TV 1988

The Sugarcubes – Birthday

Veel van Kate Tempest ken ik niet, maar ze zit wel in mijn overlevingskoffertje.
Ik wil alles verstaan wat ze rapt.
Hoewel haar taal niet moeilijk doet. is mijn Engels te langzaam,
Ik ben blij dat ik een hele tekst op schrift vond: https://genius.com/Kate-tempest-lionmouth-door-knocker-lyrics

Bij haar is het niet 2 voor 12, het is later.
Het is 4:18 in de nacht, je bent nog op, je bent alleen en het heeft eigenlijk geen zin om nog te gaan slapen. We are lost.
Toch maakt ze muziek. Poëzie.
Ze liegt geen oplossing.
Er is een blik. “Een soort van perspectief?”, klinkt al weer te mooi.

It’s 04:18 AM
At this very moment, on this very street
Seven different people in seven different flats
Are wide awake, they can’t sleep
Now, of all these people, in all these houses
Only these seven are awake
And they shiver in the middle of the night
Counting their sheepish mistakes

(Kate Tempest – Lionmouth Door Knocker)

Je kan in een kamertje zitten, muziek willen en langs een liedje scrollen, dat je nog kent.
Faust, krautrock met een Frans accent. Vaak rauw, schril, der Lärm einer Baustelle, maar ze maken ook rustige muziek. Eigenlijk is dit een vriendelijk liedje, met een Franse gesproken tekst. Een brief aan de muren van de kamer. Ik versta niet alles en vraag me af wat de kamer ervan denkt.
Ik hoor, ik luister niet, de stem en de gitaar kabbelen zomaar wat.
Tot op  1:54: une liste de courses en allemand.
“Viel Obst, viel Obst, viel Obst”, ik weet dat dit de bijnaam van het nummer is. Faust heeft namelijk fans. Er is op het lijstje ook sprake van kaarsen, rundvlees, tomatensap, iets te drinken en margarine.
Vlak daarvoor is sprake van een “Coup de Foudre”, onweer dus.

Faust – Chère Chambre

Ander liedje.

Faust – Lauft… heisst das es lauft oder es kommt bald… lauft…

[…] , dus ’s avonds voor het slapen met oortjes en android.
thuis- en werkmuziek is ook hier.

nu: gisteravond
wie : kevin ayers
album : joy of a toy
liedje : song for insane times

hoe en wat :
de maatjes van zijn vroegere band (soft machine) komen melig kuchend een studio binnen, spelen een brok aan mij bestede muziek en verlaten het pand net voor de aftiteling op weg naar nieuwe avonturen, maar dan zonder kevin ayers.
zo luister ik ernaar. ik maak er een verhaaltje van, verzin een hoed met rand.
de laatste zingt ondertussen met slaapliedjesstem een tekst die ik bijna versta en waarvan ik ook best wel snap dat die in 1969 is geschreven.

Read More

We hadden vroeger thuis een bandrecorder.
Het was blijkbaar onze tweede, want er bestond ooit een bandje met daarop de stem van een door techniek overrompelde Beppe, maar ook die van mijzelf als 5-jarige.
‘Wat is dit, Jacob?’
‘Een taperecorder’, zeg ik met een stemmetje dat ik me niet herinner.
Waarschijnlijk was die eerste geleend van de school van vader.

In mijn middelbare schooltijd kocht ik bij V&D van die kleine bandjes voor een kwartiertje zelf opgenomen Top 40.
Vooraf even op de fiets de lijst ophalen, naar de platenzaak Bij De Put (het papieren exemplaar ligt voor jou klaar bij de platenhandelaar), aanstrepen wat ik wilde opnemen en precies op het juiste moment Record in- en Pauze uitknoppen.
Outsiders, Q65, Small Faces, Pretty Things, dat soort spul.
Later nam ik muziek op van Superclean Dreammachine, een programma van Ad Visser vol bij voorkeur psychedelisch niet-TopPop geluid. De bijna-oude mensen kennen het programma nog wel of zouden het moeten kennen.

Op de achtergrond hoor je de Friese klok tikken en halve uren slaan als ik weer eens vergeten ben deze stil te zetten.
Hè? Ik was dus alleen thuis.
Waar was iedereen op zo’n zaterdagmiddag?

Ik was ook toen al krenterig en van behoedzaam gespaard zakgeld kocht ik een verzamelelpee; veel voor weinig. Hits en non-hits: een doorsnee van Mijn Muziek van pakweg rond 1968.
The Rockmachine Turns You On met o.a. Moby Grape, The United States Of America, Taj Mahal, The Peanut Butter Conspiracy, maar ook Spirit, een ook door mij bijna vergeten band rond Randy California, die ooit daarvoor in Jimmy James and the Blue Flames speelde.
Leuk voor zijn CV, want deze Jimmy James werd later bekend als Jimi Hendrix.

Het was de tijd dat in een nummer van 3 minuten 11 seconden veel moest gebeuren.
Bij dansen (lastig!) was het een voordeel dat je het nummer kende. Tempowisseling enzo.
In Fresh Garbage van Spirit is dat dan ook zo.

Ik luisterde nooit naar Pink. (Sorry P!ink)
Ik denk bij Pink aan kleur, kijk naar mijn hand en herinner me een jong rund.
Luister nou na Fresh Garbage ook eens naar Feel Good Time van Pink, zij luisterde blijkbaar ook wel eens naar Kurt Cobain.
Leuk: collages. Alles nieuw en origineel is nergens voor nodig.