archiveren

muziek

Je kan in een kamertje zitten, muziek willen en langs een liedje scrollen, dat je nog kent.
Faust, krautrock met een Frans accent. Vaak rauw, schril, der Lärm einer Baustelle, maar ze maken ook rustige muziek. Eigenlijk is dit een vriendelijk liedje, met een Franse gesproken tekst. Een brief aan de muren van de kamer. Ik versta niet alles en vraag me af wat de kamer ervan denkt.
Ik hoor, ik luister niet, de stem en de gitaar kabbelen zomaar wat.
Tot op  1:54: une liste de courses en allemand.
“Viel Obst, viel Obst, viel Obst”, ik weet dat dit de bijnaam van het nummer is. Faust heeft namelijk fans. Er is op het lijstje ook sprake van kaarsen, rundvlees, tomatensap, iets te drinken en margarine.
Vlak daarvoor is sprake van een “Coup de Foudre”, onweer dus.

Faust – Chère Chambre

Ander liedje.

Faust – Lauft… heisst das es lauft oder es kommt bald… lauft…

Advertenties

[…] , dus ’s avonds voor het slapen met oortjes en android.
thuis- en werkmuziek is ook hier.

nu: gisteravond
wie : kevin ayers
album : joy of a toy
liedje : song for insane times

hoe en wat :
de maatjes van zijn vroegere band (soft machine) komen melig kuchend een studio binnen, spelen een brok aan mij bestede muziek en verlaten het pand net voor de aftiteling op weg naar nieuwe avonturen, maar dan zonder kevin ayers.
zo luister ik ernaar. ik maak er een verhaaltje van, verzin een hoed met rand.
de laatste zingt ondertussen met slaapliedjesstem een tekst die ik bijna versta en waarvan ik ook best wel snap dat die in 1969 is geschreven.

Read More

We hadden vroeger thuis een bandrecorder.
Het was blijkbaar onze tweede, want er bestond ooit een bandje met daarop de stem van een door techniek overrompelde Beppe, maar ook die van mijzelf als 5-jarige.
‘Wat is dit, Jacob?’
‘Een taperecorder’, zeg ik met een stemmetje dat ik me niet herinner.
Waarschijnlijk was die eerste geleend van de school van vader.

In mijn middelbare schooltijd kocht ik bij V&D van die kleine bandjes voor een kwartiertje zelf opgenomen Top 40.
Vooraf even op de fiets de lijst ophalen, naar de platenzaak Bij De Put (het papieren exemplaar ligt voor jou klaar bij de platenhandelaar), aanstrepen wat ik wilde opnemen en precies op het juiste moment Record in- en Pauze uitknoppen.
Outsiders, Q65, Small Faces, Pretty Things, dat soort spul.
Later nam ik muziek op van Superclean Dreammachine, een programma van Ad Visser vol bij voorkeur psychedelisch niet-TopPop geluid. De bijna-oude mensen kennen het programma nog wel of zouden het moeten kennen.

Op de achtergrond hoor je de Friese klok tikken en halve uren slaan als ik weer eens vergeten ben deze stil te zetten.
Hè? Ik was dus alleen thuis.
Waar was iedereen op zo’n zaterdagmiddag?

Ik was ook toen al krenterig en van behoedzaam gespaard zakgeld kocht ik een verzamelelpee; veel voor weinig. Hits en non-hits: een doorsnee van Mijn Muziek van pakweg rond 1968.
The Rockmachine Turns You On met o.a. Moby Grape, The United States Of America, Taj Mahal, The Peanut Butter Conspiracy, maar ook Spirit, een ook door mij bijna vergeten band rond Randy California, die ooit daarvoor in Jimmy James and the Blue Flames speelde.
Leuk voor zijn CV, want deze Jimmy James werd later bekend als Jimi Hendrix.

Het was de tijd dat in een nummer van 3 minuten 11 seconden veel moest gebeuren.
Bij dansen (lastig!) was het een voordeel dat je het nummer kende. Tempowisseling enzo.
In Fresh Garbage van Spirit is dat dan ook zo.

Ik luisterde nooit naar Pink. (Sorry P!ink)
Ik denk bij Pink aan kleur, kijk naar mijn hand en herinner me een jong rund.
Luister nou na Fresh Garbage ook eens naar Feel Good Time van Pink, zij luisterde blijkbaar ook wel eens naar Kurt Cobain.
Leuk: collages. Alles nieuw en origineel is nergens voor nodig.

‘Opa vertel nog eens iets,… van toen.’

‘Ach ja,…  het was in de tijd dat toen nog “toen” heette.
Opa ging naar Kralingen en er was muziek.
En veel mensen.
En regen.
En meer muziek.
En meer regen.
En nog steeds veel, heel veel mensen.’

‘En wat nog meer?’

‘We aten macaroni uit plastic bakjes. Je moest daarvoor wel even in de rij staan. En geld betalen.’

‘Was dat alles?’

‘Nee hoor kind, want voordat opa kletsnat geregend was, koud en bibberend, werd het podium klaargezet voor Jefferson Airplane, die ken jij niet hè?’

Kind schudt hoofd.

‘Na de soundcheck , met 1-2-3-test-t-t-t, of was het nou na het eerste nummer, of eigenlijk weet opa alles niet meer zo goed.
Maar dat podium, op dat podium dus stond een dame, ik denk dat ze een reuzin was, uit het verre Amerika en ze gaf heel duidelijk te kennen gaf geen noot meer te zingen voordat die fucking provinciale amateurs nou eindelijk eens alles met dat licht, geluid en zo écht goed hadden geregeld. 
Die avond probeerde opa te slapen in het park op de grond. De slaapzak ingepakt in plasticfolie.
Nee, dat werkte niet.
Wat was ik koud.
Wat was ik nat.
Wat was ik onder de indruk van Grace Slick, die daar zomaar de baas van de wereld stond te zijn.’

‘Was dat alles, opa?’

‘Ja. Verder heb ik nooit iets meegemaakt, geloof ik, en daarna was was “toen” alweer voorbij.’

‘O.’

Ze zwijgen.

‘Vind je het nog steeds mooie muziek, opa?’

‘Dat weet ik niet meer. Mooi, eh… Ja,… Nou, nee, of ja,… Het is eh… ‘

Opa zwijgt.
Waarschijnlijk denkt hij ergens aan.

“Ken jij War On Drugs, opa?”

“Nee, de naam wel hoor, ook PinkPop toch, geloof ik? Laat maar eens horen.”

 

you me & us ‘I am an Old Man’ (Daevid Allen, Chris Cutler, Yumi Hara Cawkwell)

Nou, zo kon het dus ook op 21 April 2013. Een muziekgedicht van Daevid Allen.
Wil je alseblieft niet zeuren over ouder worden et cetera.
Ik vind dat er een echte, d.w.z. bestaanbare, meneer aan het woord is, dat ik die misschien beetje snap.

Read More

gekaart gerookt gezopen en
gespeeld en gezopen vooral
gezopen die ene die later
vandaag zonder wit weet

de band
een slecht huwelijk
met de mooiste muziek
leugens en legendes

de inzet van twijfel
losse toetsen
blufpoker
two pair rond een vierkante tafel – waarbij

vanuit de hoek de schommelstoel
haar baslijn wiegt
zacht snurkt
zich omrolt – terwijl

in control de altsax ogen dicht
kalm-kalm-kalm kalm
geen antwoord geeft
op vragen

van de drummer die
alles zat – zat – zat alsmaar losbarst
dwz die ene die later etc
die hoort hier niet

hij weet het
alles moet kapot
nee echt
het kan zo niet langer

aldus de opmaat
voor een vechtscheiding
van schommelstoel en pokertafel
kings and queens my ass

een ooghoek
er zijn geopende terrasdeuren
zo’n blauwe verte
noem dat maar verschiet (fade)

 

softmachinekingsandqueensbrussel1971

 

YouTube linkjes naar Soft Machine – Kings And Queens


https://youtu.be/DGk9syWr1Eg (album Fourth, as is)
https://youtu.be/6YjAgOEx1Ik (album Fourth, beelden van kreuzberg erbij)
https://youtu.be/KUCvBwBNjRA (live in Brussel, 1971)

Julie Driscoll & Brian Auger

Julie Driscoll & Brian Auger

Negentienzoveelenzestig.
Jongenskamer van een om en nabij vijftienjarige.
Tussen Zappa en Che Guevara hangt de poster van Julie Driscoll.
Met Brian Auger And The Trinity had ze een hit met This Wheel’s On Fire (van Dylan) .
Uit de vergetelheid gered als tune van Absolutely Fabulous.
Julie hangt daar niet voor niets.
Ze lijkt op iemand buiten beeld.
Er is een verwoed gevecht om de top van onbereikbaarheid tussen twee heldinnen in het verlegen hoofd van een tiener.

Tweeduizendeneenbeetje.
Iets gebeurt in de bovenkamer van een plusminus vijftigjarige.
Er is ondertussen zoveel internet, dat hij ineens weet dat Jools zomaar haar naam heeft gewijzigd.
Getrouwd?
Zonder iets te vragen!
Mag dat?
Terwijl die andere onbereikbare een eeuwigheid geleden iets vergelijkbaars heeft geflikt.
De om en nabij vijftienjarige in het hoofd van de plusminus vijftigjarige is geschokt.
Julie Tippett is zomaar getrouwd met de Keith van die achternaam, een jazzpianist, en zingt nog steeds.
Alles terwijl de om en nabij plusminus leeftijdsloze onder een steen lag.
Heeft iedereen ineens een eigen leven?

Hoe moet dat dan met die definitieve onmogelijkheid van een ondenkbaar, gedroomd verleden?
Alweer een leven niet geleefd, ouwe puber?
Dat echt iedereen wel iets narcistisch heeft droogt krokodillentranen.
Nee hoor, er is echt niets aan de hand.
Alleen: hem werd niets gevraagd.

< Julie Driscoll & Brian Auger – This Wheel’s On Fire >

Tweeduizendentienjaarlater.
Ergens, in de buurt van The Making Of, binnenskamers, toetsenbord en beeldscherm, zoveelenzestigjarige.
Google zoekt met Julie Driscoll aka Tippet naar een afbeelding die lijkt op de poster in de jongenskamer.
Tja? Welke was dat nou?
Ze keek iets opzij. Er was tegenlicht. Een microfoon. Nee, zeker niet sluik lang haar. Het blijft onzeker.
[…]
If your memory serves you well, I was going to confiscate your face

And wrap it up in a sailor’s knot and hide it in your case
If I knew for sure that it was gone, and it was oh so hard to tell
And you know that we shall meet again if your memory serves you well
[…]
Zo’n Dylan kan het mooi zeggen.

Julie Driscoll

Julie Driscoll


Iets heel anders, over Brian Auger nu.
Een bijvangst.
Brian speelde Hammond en dan liefst voor een beetje geld.
Hij zou als studiomuzikant wat toetsen doen bij The Yardbirds.
Julie deed daar iets voor hun fanclub en werd en passant ontdekt door de manager .
In de studio bleek, dat er geen orgel was. Wel een klavecimbel.
‘Dit wordt niks,’ dacht Brian, maar speelde toch maar wat. Ze namen die dag For Your Love op.
Pling – pling – pling – pling.
Pling – pling – pling – pling.
(ondertussen, bongo’s ) Takketakke tokok – Takketakke tokok – etc.
Wereldhit.

< Yardbirds – For Your Love >