archiveren

fotografie

memento mori moment

memento mori moment
jacob de bruin, 2018

Advertenties
Miya

Miya

Niet alles kan je fotograferen en dat is mooi. Hoeft ook niet.
Ik hou ervan als een foto niet al te mooi is, maar wazig en bewogen, zodat die past bij het gefotografeerde en soms kan je zo’n half mislukte foto helpen nog dichter bij de werkelijkheid van het moment te komen.

Dit is een foto  van 30 december 2015 en op mijn schoot ligt Miya, die de avond daarvoor is geboren en zo direct naar huis zal  gaan. Ze wordt even geparkeerd bij opa, terwijl spullen worden ingepakt.
Ik heb van de oorspronkelijke foto  wat omgeving weggeknipt, want die ziekenhuisradiator met die knop die bestond immers niet.
Er waren alleen maar stoer gebalde knuistjes, dichte oogjes en van alles bewoog.
Tijdloos geluk bestaat.

Ook zonder foto weet ik wat ik me wil herinneren.
Zoals bijvoorbeeld één van de eerste momenten met Miya’s vader: handjes met gespreide lange vingertjes en oogjes, blind knipperend in vreemd licht.
Een couveuse op wieltjes en een lift. Stralend witte zusteruniformpjes, opgeruimde vrouwenstemmen, hoofden buiten beeld.
Vooral zijn oogjes.

Niet bodemloos blij; A., in de verkoeverkamer rilt. IJskoud. Wie vraag ik hier een extra deken?
Ik voel me stom en overbodig.

Henri Cartier-Bresson drawing his self-portrait, Paris, 1992
Foto: Martine Franck – https://curiator.com/art/martine-franck

martine-franck-henri-cartier-bresson-drawing-a-self-portrait-1992

Eerder, in Zelfportret van ongeveer 90-jarige fotograaf, verwees ik al eens naar Decisive Moments Revisited, een retrospectief in thumbnails bij zijn 95e verjaardag in 2003.
Als zelfportret fotografeerde hij in 1999 zijn schaduw.
Was te vinden op http://www.soulcatcherstudio.com/exhibitions/bresson/index.htm.


(38 items remaining) Downloading picture from …
(37 items remaining) Downloading picture from …
(36 items remaining) Downloading picture from …

Er is vandaag veel vraag naar Cartier-Bresson.