archiveren

blog

zelfportret 1974

 

 

In 1974 heette een selfie zelfportret.
Op goed geluk één foto nemen om een rolletje vol te maken.
Zelf ontwikkelen en afdrukken.
Photoshoppen in de doka.

Ik had nog geen baardtrimmer.

Ik heb destijds onderweg in België kabouter Plop ontmoet.
Ik heb hem op een idee gebracht voor zijn kin.
Die van mij was effectief gecamoufleerd; gevlekt rossig, kroezig.
Hiermee zullen ze toch wel moeten lachen, zal hij hebben gedacht.

We waren jong.

In  2017 zoiets terugvinden, scannen en te grabbel gooien op het internet, dat is toch wel 2017.

De kiel die ik droeg was ooit groen/grijs geblokt en daarvoor van mijn oudste broer geweest.
Voor of na de foto door mezelf rood geverfd met zo’n blikje.
Je kan je niet alles herinneren.

 

 

Julie Driscoll & Brian Auger

Julie Driscoll & Brian Auger

Negentienzoveelenzestig.
Jongenskamer van een om en nabij vijftienjarige.
Tussen Zappa en Che Guevara hangt de poster van Julie Driscoll.
Met Brian Auger And The Trinity had ze een hit met This Wheel’s On Fire (van Dylan) .
Uit de vergetelheid gered als tune van Absolutely Fabulous.
Julie hangt daar niet voor niets.
Ze lijkt op iemand buiten beeld.
Er is een verwoed gevecht om de top van onbereikbaarheid tussen twee heldinnen in het verlegen hoofd van een tiener.

Tweeduizendeneenbeetje.
Iets gebeurt in de bovenkamer van een plusminus vijftigjarige.
Er is ondertussen zoveel internet, dat hij ineens weet dat Jools zomaar haar naam heeft gewijzigd.
Getrouwd?
Zonder iets te vragen!
Mag dat?
Terwijl die andere onbereikbare een eeuwigheid geleden iets vergelijkbaars heeft geflikt.
De om en nabij vijftienjarige in het hoofd van de plusminus vijftigjarige is geschokt.
Julie Tippett is zomaar getrouwd met de Keith van die achternaam, een jazzpianist, en zingt nog steeds.
Alles terwijl de om en nabij plusminus leeftijdsloze onder een steen lag.
Heeft iedereen ineens een eigen leven?

Hoe moet dat dan met die definitieve onmogelijkheid van een ondenkbaar, gedroomd verleden?
Alweer een leven niet geleefd, ouwe puber?
Dat echt iedereen wel iets narcistisch heeft droogt krokodillentranen.
Nee hoor, er is echt niets aan de hand.
Alleen: hem werd niets gevraagd.

< Julie Driscoll & Brian Auger – This Wheel’s On Fire >

Tweeduizendentienjaarlater.
Ergens, in de buurt van The Making Of, binnenskamers, toetsenbord en beeldscherm, zoveelenzestigjarige.
Google zoekt met Julie Driscoll aka Tippet naar een afbeelding die lijkt op de poster in de jongenskamer.
Tja? Welke was dat nou?
Ze keek iets opzij. Er was tegenlicht. Een microfoon. Nee, zeker niet sluik lang haar. Het blijft onzeker.
[…]
If your memory serves you well, I was going to confiscate your face

And wrap it up in a sailor’s knot and hide it in your case
If I knew for sure that it was gone, and it was oh so hard to tell
And you know that we shall meet again if your memory serves you well
[…]
Zo’n Dylan kan het mooi zeggen.

Julie Driscoll

Julie Driscoll


Iets heel anders, over Brian Auger nu.
Een bijvangst.
Brian speelde Hammond en dan liefst voor een beetje geld.
Hij zou als studiomuzikant wat toetsen doen bij The Yardbirds.
Julie deed daar iets voor hun fanclub en werd en passant ontdekt door de manager .
In de studio bleek, dat er geen orgel was. Wel een klavecimbel.
‘Dit wordt niks,’ dacht Brian, maar speelde toch maar wat. Ze namen die dag For Your Love op.
Pling – pling – pling – pling.
Pling – pling – pling – pling.
(ondertussen, bongo’s ) Takketakke tokok – Takketakke tokok – etc.
Wereldhit.

< Yardbirds – For Your Love >

Deze Japanse tekst:  やはり!! 話題ぜんぜんそれてません!! なんで医者だからってそういう話題を平気で振るのが許されているのか werd zojuist door Facebook vertaald naar het Nederlands als: Nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee.

Volgens Google Translate had dat (alweer zojuist) moeten zijn: Again! ! Topic hoeft niet helemaal het! ! Waarom wat je mag ongegeneerd te schudden dat soort onderwerp alleen maar omdat een arts.

Ik denk dat dit op hetzelfde neerkomt.
Dat dacht ik zojuist.

 

thumbs-down-icon

 

20151004_153847_wang_lei
Wang Lei – Untitled (CODA Apeldoorn, oktober 2015)

Je kan soms heel erg schrikken,
Het heelal bijvoorbeeld onvoorstelbaar groot en ook de wereld is niet mis.
Er zijn hier ook nog eens ontzettend veel mensen.
Mensen met bezigheden en gedachten, gezichten, kapsels, kleding – vergeet het maar: teveel om te beseffen.

Wang Lei is ook een mens en juist hij liet mij afgelopen zondag schrikken in het CODA Apeldoorn bij de Paper Art tentoonstelling.
Hij kocht gedurende een bepaalde periode kranten.
Chinese kranten met Chinees nieuws en nieuwsfoto’s met voornamelijk Chinese mensen.
Al deze foto’s knipte hij uit.
Bovendien kocht een rol papier; tientallen meters.
En wat potten lijm.
Hij beplakte het papier met al die foto’s van mensen in het nieuws.
Van het overgebleven krantenpapier spon hij een draad die hij oprolde tot een kluwen.
Misschien deed hij dit allemaal niet zelf maar het gaat mij om het idee.

Dit gebeurde allemaal in China en op de één of andere manier zijn rol en bol naar Apeldoorn vervoerd en daar mocht ik dat zien.

Ontzagwekkend.
De gedachte, het monnikkenwerk werk en het resultaat.
Oei.

20151004_153956_wang_lei_detail
detail