archiveren

blog

Het kan.
Er is geruimd.
Het zand is aangestampt.
Er zijn sporen.

Eén of ander fundament? Een terras? Pad?
Buiten beeld gebeurt van alles.
Dat ga ik niet vertellen.
Ik ben niet gek!

Ik ga alleen zeggen dat iets kan.

Advertenties

[…] , dus ’s avonds voor het slapen met oortjes en android.
thuis- en werkmuziek is ook hier.

nu: gisteravond
wie : kevin ayers
album : joy of a toy
liedje : song for insane times

hoe en wat :
de maatjes van zijn vroegere band (soft machine) komen melig kuchend een studio binnen, spelen een brok aan mij bestede muziek en verlaten het pand net voor de aftiteling op weg naar nieuwe avonturen, maar dan zonder kevin ayers.
zo luister ik ernaar. ik maak er een verhaaltje van, verzin een hoed met rand.
de laatste zingt ondertussen met slaapliedjesstem een tekst die ik bijna versta en waarvan ik ook best wel snap dat die in 1969 is geschreven.

Read More

Op de ramen van de rookruimte plakken platte vogels.
Er zijn immers vaak onbesuisde vogels.
Nu zijn er geen vogels. Het is donker.

Verderop zijn de verlichte ramen van het échte ziekenhuis.
Iemand zou gordijntjes rond bedden kunnen sluiten, lakens leggen over gezichten met gesloten ogen.
Niets van dat alles, zelfs geen ondersteek of injectienaald in bil of bovenbeen.

Weet je dan niet dat ik alles maar verzin? Verzonnen drama. Zweetvoeten. Er is niets aan de hand, is dat niet genoeg?

Deze kamer hoort in een lelijk hotel. ‘Klaag maar niet’, zegt Goya: bed, nachtkastje, kast, anderhalve stoel, tafel, wifi, leeftijdsbestendig sanitair: Helemaal Voor Mezelf.
Vijf jaar geleden (elders) hád ik geen smartphone.
Veel verandert. Veel niet.

En er is een rookruimte.
Er is écht een rookruimte.
Er is nog steeds een rookruimte.

Ook hier geruchten over aanstaande sluiting.

Er worden vragen gesteld door mensen en ik vergeet hun namen.
Morgen volgen meer vragen en andere namen die ik zal vergeten.

O ja: ‘vrijheden’.

Het heeft geen zin te zwijgen als je naakt bent. Men roemt mooie kleren en ik ben dom, ik zie niets.
Zal ik paranoïde zwijgen?
Elk woord lezen als wapen voor de vijand.
Er is geen vijand, zegt die vijand en er is écht geen vijand.

Had ik het al over krimpen gehad?

Of dat ik aan onbereikbare attributen in een huis denk, omdat ik aan {naam} niet durf denken?

Slapen met met Matching Mole – O Caroline wil niet lukken.

Fu-ching-gido? Caravan? …
Dan besta ik ook op deze plek.

Eerst deze nacht en morgen voorzichtig geloven dat het goed komt, want altijd komt alles goed, iedereen haalt de eindstreep.

Francisco Goya- Case de Locos

Francisco Goya – Casa de Locos.

En zo is het dus niet.
Had ik het al over zweetvoeten gehad?

Op 9 augustus 2005 om 14:36u gooide ik wat plaatjes met tekst over de schutting van mijn naamloze kladblok.
Twee plaatjes, uitgekozen uit meer dan 4000, met in in flinterdunne plakjes gesneden muizenhersenen en die waren gevonden op de website van The Mouse Brain Library.
Alle afbeeldingen toonden Rorschach-achtige vlekken en daar was ik naar op zoek.
Deze getoonde plaatjes toonden net iets meer dan engelengeduld en discipline bij het opbouwen van de catalogus muizenbreintjes van met vermelding van stam, geslacht, leeftijd (dagen) en gewicht (lichaam:gram, brein: milligram).

Er is een mens aan het werk in een lab en dat stelt me gerust, hoewel ik zelf geen proefdier door de kaasschaaf zou willen halen. En niet gerust. En wel.
Ik denk dat het erger kan.

In deze post gebruikte ik destijds deep links voor de plaatje’s met  URL’s à la <img src=”http://mbl/prombl/Web/FMP_library/small_slides/{plaatje}”>
Na 2005 wordt een verleden onbruikbare geschiedenis, de plaatjes worden onvindbaar (rood kruisje), “http://mbl ” bestaat allang niet meer.
Of ik misschien “http://mbl.edu ” bedoelde, vraagt Crome? Nee, dat is Marine Biological Laboratory, sufferd.
De site bestaat nog steeds en is URL-baar als “http://www.mbl.org “.
Ook de plaatjes zijn er nog, dus er hoeven niet opnieuw een kleine 5000 muizen te sterven voor de wetenschap.

Hieronder een bijwerkte kopie van de oorspronkelijke post met gekopieerde plaatjes.
Copyright ligt niet bij mij en ook niet bij de muizen, waarschijnlijk bij Rob of zijn werkgever.

— [ Once upon a time in the The Mouse Brain Library ] —

Strain: NOD/LtJ
Cutting Plane: Horizontal
Age: 38 days
Sex: M
Body Weight: 23.80 g
Brain Weight: 493.9 mg
Celloidin ID: 009a [Problem]
Strain: SJL/J
Cutting Plane: Coronal
Age: 44 days
Sex: F
Body Weight: 15.51 g
Brain Weight: 378.3 mg
Celloidin ID: 027a[… Rob? Rob… ROB!]

For the clickable Table of Strains and Types of MBL Mice click here.
To browse all 4374 slides from The Mouse Brain Library click here.

Ceci n’est pas une bouteille. 
Groen glas met prachtig parelmoer uit Alphen aan der Rijn, gevonden in de rivierklei, die na het werk van archeologen langs de N11 werd gedumpt tijdens de bouw van een nieuw centrum. Het lag tussen veel oudere flintertjes Romeins terra sigillata, een paar brokjes Pingsdorf aardewerk, houtskool, misschien van het gebrandschatte castellum en botten, botten, meer botten en botjes.

Elke dag is het 5 jaar later dan dezelfde dag 5 jaar eerder, dus ook vandaag, maar dan anders.
Ik draai er omheen en kan er niet omheen: ik weet, denk, herinner.

Dan begin ik maar met die afbeelding hierboven.
Dat was ooit een constructie, een zelfbedachte gedachte, zo’n halve waarheid..
Die fles in de hand zal een paar eeuwen oud zijn. De foto is uit 2005. Ik sneed er randjes af en loog alles bij elkaar tot een niet al te best gedichtje.
Buiten beeld had je kunnen zien dat de fles onderaan aan gruzelementen was; typisch iets om verzwijgen. Een kapotgeslagen fles voor een smerig kroeggevecht.
Er liggen ergens in huis ook nog wat scherven van de ziel van een wijnfles uit dezelfde klei, zelfde tijd, hetzelfde groen met net zo’n glans, zelfde drama-kitsch.

Dus? Maar? En? Draaipraatjes.
Terzake?

Ik kon niet stoppen. Ik vertel het niet graag. Men zegt dat het een ziekte is, maar dan ingewikkeld. Stukje aanleg. Wat omstandigheden. De gelegenheid. Rem kapot.
Het ging met mij beroerd, het was beschamend, destructief en vijf jaar geleden was het uiteindelijk ook voor mij genoeg, tijdens mijn zwarte moment van allerdiepste walging over mezelf.

En nog steeds is het genoeg geweest.
Altijd weer alleen voor vandaag en morgen wordt vanzelf een nieuw vandaag, dus ook dan weer.

Geen domineesverhaal hier, geen getuigenis van iemand die het licht heeft gezien, maar ook geen donkere of lollige dronkemansromantiek. Alcohol en ik hadden een slecht huwelijk na een stormachtige verkering van veel te lang en het is over.

Natuurlijk is het niet over, al  herken ik soms zo’n geluksgevoel, oprechte empathie of een beetje bijna trots. Verbaasd. Heel voorzichtig. Niet overdrijven.
Ik zie het spoor van mijn modderpoten op het vloerkleed en ik ben gelukkig nog altijd diezelfde stomme <vul in naar keuze>, die laffe <idem, maar dan erger>, met die ergerlijke neiging tot zelfhaat en depressie of weer zo’n  klunzige impuls.
Ik, ik, ik, …, zie je wel?
Maar dan wel een ik van mezelf. Met stinkend geluk. Verbijsterd over echt bestaande mensen, zonder wie hij zich geen vandaag kan voorstellen. Hun geduld, hun vertrouwen, op zijn minst hun wil daartoe.

Ik wil hierover niet alles schrijven. Maar het bestaat.
Het mag geen plaatje, gedichtje of verhaal worden.
Met kromme tenen toch dit stukje getypt. Duizend-en-een woorden gewist, 468 laten staan.
Dat was het dan.
Een impuls, hè.

*

Kleine stapjes, met veel muziek, bijvoorbeeld [Michel Banabila – Little Steps]

Dit is een gebouw. Er zijn mensen, muren, woorden en vast nog veel meer.
Ergens in dit gebouw is een affiche met cellotape sellotape op de muur geplakt. Iemand heeft een tekst geschreven en er een plaatje aan toegevoegd, dat ik me niet kan herinneren. Dit alles zorgvuldig afgedrukt en netjes opgeplakt op diverse muren verspreid door het gebouw..

De boodschap is dat je in een coachcafé (coach?, café?) contact kan opnemen met een coach (coach?) en dat is mooi. Dat moet wel mooi zijn, maar waarvoor zou je contact opnemen met een coach (coach?)?
De suggestie is dat je zou kunnen willen werken aan:
[…] zorg-, hulp- of ontwikkelpunten […]

Er staat ook een lijstje bij met de namen van de coaches (coaches?). Deze vormen dan weer samen de coachpool (pool?) voor het coachcafé (café?).
Wat is nou weer een coach (coach?) voor zorgpunten of voor hulppunten? Geef je zo iemand een hand, een drie-kus of alleen een welwillende blik?

dit zijn twee bewerkte taartpunten

Ik heb alleen maar één puntpunt: ik heb last van woorden in combinatie met mensen en denk aan nu ineens aan slagroom-, mokka- of statistische taartpunten.
Toch heeft iemand heeft een tekst geschreven, afgedrukt, verspreid, opgeplakt en ik kan me dat plaatje nog steeds niet herinneren, vermoedelijk gaat het om mensen met een zorgelijke lichaamshouding.

Nou dat weer: spellingscontrole geeft geen krimp bij zorgpunten en hulppunten, maar puntpunten zijn haram!
Ik snap echt helemaal niets (niets?).

Coach (coach?)!

Afscheidsconcert Pugh's Place (10-10-1971) - Hans Kerkhoven

Afscheidsconcert Pugh’s Place (10-10-1971) – Hans Kerkhoven

.

Als ik goed mijn best doe, ga ik me herinneren, dat ik erbij was op 10 oktober 1971 in de oude Harmonie in Leeuwarden. Het afscheidsconcert van Pugh’s Place, dus. Ja? Nee?

Ik herinner het mij nog niet helemaal, dus ga ik beter mijn best doen.
Natuurlijk was ik erbij.
Ik was immers bij alle 12 Pow-Wow’s, minifestivals op zondagmiddag in de oude Harmonie in Leeuwarden.
Geloof ik.

De beweegbare vloer van de zaal van de oude Harmonie in Leeuwarden was voor deze zondag tot horizontaal dansbaar gevijzeld, stoelen eruit, stoffige vloer aangeveegd, het publiek heeft snel wat papier en plastic bakjes gestrooid, er zijn kartonnen bekertjes, er liggen platgetrapte peuken. Denk ik.

En ik herinner me Pugh’s Place natuurlijk, onze Leeuwarder trots: de band, die maar niet door wilde breken. Eigenlijk weet ik alleen nog iets van de gitaar van Hans Kerkhoven en de vibrafoon van Nanne Kalma. En de Hammond, dat ding met een draaidende speaker bovenop. Dwarsfluit, was ik bijna vergeten. Lichtorgeltje.

Maar toch?
Nee hoor, ik was er bij, weet je wel?

Ik herinner me bijvoorbeeld heel precies: Ferre Grignard, CCC Inc, Michael Chapman, Kevin Ayers and The Whole World, Crazy World of Arthur Brown, Jackson Browne (die dus niet kwam), Solution, Supersister, de dansers van Bewth, die prachtige lichtshow van hoe heetten ze ook al weer – je weet wel – ja die, de aanstekelijk direct op de filmstrook getekende filmpjes van Norman McLaren en alles wat ik allemaal vergeten ben: dat weet ik nog.
En Hare Krishna,  wierook. tijgerbalsem, Afghaanse jassen.

Belangrijk: er waren meisjes. Die waren vaak vrolijk of juist niet en ze hadden zich mooi gemaakt.
Ikzelf droeg het zwarte pothoedje van Beppe, uitgedeukt, lint afgescheurd. Hier heb ik een gedachte bij gehad.
Of anders was het die door mezelf gehaakte haarband.
Hoedje kwijt, misschien.

En Pugh’s Place op het hoofdpodium? Geen idee. Zal wel. Youtube zegt het.

.

.

Nothing Is Real Here vond ik toen leuker. Dat nummer had toch wel bijna de top 40 gehaald, herinner ik me. Het  is wel een beetje drakerige prog, toch?

.

.