archiveren

blog

[ voor A., B., C., enzovoorts tot en met Z. ]

Deze tekst bestaat uit twee herinneringen.
Gedicht doen?
Nee.
Te particulier, te veel ongeduld, haast.

Delft 1974.
Met een groep bouwkundestudenten kijk ik naar een scherm waarop een dia wordt geprojecteerd van een postmodern interieur.
Het heeft te maken met Charles Jenks, adhocisme. Google maar.

Preciezer: het gaat om de pilaar (klassiek, Dorisch als ik het me goed herinner), die een balk ondersteunt, maar daarvoor net te kort is.
Daarom is deze boven het kapiteel verlengd met een korte slanke stalen kolom.

De docent (Michiel Polak) legt iets uit over de ironie, met het droeve van een grap die wordt uitgelegd.
Een spiksplinternieuwe, historiserende, robuuste drager, die met hedendaagse technologie net zo goed rank had kunnen zijn.
Michiel vraagt respons uit de groep en wijst naar mij of noemt mijn naam en ik zeg iets.

De kolom is hier bevrijd van zijn opdracht de constructie overeind te houden en mag nu gewoon zichzelf zijn.
Zoiets zeg ik, maar dan beter verwoord.
Er komt vast het woord individu in voor, misschien wel zelfbeschikking.
Michiel vindt het treffend verwoord en wil het nog eens herhalen, maar weet de exacte woorden niet meer en vraagt mij te herhalen wat ik net daarvoor heb gezegd.

Op dit moment ontdek ik dat de zin, die ook in de voorgaande alinea niet is uitgeschreven, uit mijn geheugen is weggegumd en ook niemand anders kan zich de tekst exact herinneren.
Een stukje verleden tijd bestaat wel, vol betekenis, maar ontbreekt in taal.
Is dit echt gebeurd?

gebouw van bouwkunde na de brand

gebouw van bouwkunde na de brand

Het andere gaat over liefde en ik ga nu schrijven dat het niet over mezelf gaat. Daar hecht ik aan.
Ik bedenk, dat het over een vrouw moet gaan.
Deze vrouw voelt zich doordrenkt met verliefdheid voor die ene, die ene andere.
Ze weet in een flits van een nieuwe plek achter / boven / binnen in haar neus en van de kruidnagelachtige, zwaarzomerbloemige geur van dat moment. De duizeling, die een dag zal aanhouden.

Op dat moment weet ze ook dé woorden te vinden voor dit iets op dit moment.
Zij spreekt ze niet uit en zal die woorden later nooit meer kunnen herhalen, omdat ze alleen hier en op dit ene moment betekenis hebben.

Een blanco pagina met een gevoel.
Het moet echt gebeurd zijn, maar de tekst is weg.

Hiervan ga ik geen leesbaar gedicht maken en ik heb ook geen idee waarom ik dat zou willen.
Ik zeg niets, ik schrijf maar wat op.
Voor mezelf.
Eng.
Voor de schrijvende aan de lezende ik, ben ik bang.
Omdat ik graag elke woordloze herinnering wil kunnen verwoorden.
Net doen alsof een herinnering echt heeft plaatsgevonden.
Nog steeds bestaat.

Een echte schrijver schrijft voor zijn publiek. Ja ja.

Advertenties

zelfportret 1974

 

 

In 1974 heette een selfie zelfportret.
Op goed geluk één foto nemen om een rolletje vol te maken.
Zelf ontwikkelen en afdrukken.
Photoshoppen in de doka.

Ik had nog geen baardtrimmer.

Ik heb destijds onderweg in België kabouter Plop ontmoet.
Ik heb hem op een idee gebracht voor zijn kin.
Die van mij was effectief gecamoufleerd; gevlekt rossig, kroezig.
Hiermee zullen ze toch wel moeten lachen, zal hij hebben gedacht.

We waren jong.

In  2017 zoiets terugvinden, scannen en te grabbel gooien op het internet, dat is toch wel 2017.

De kiel die ik droeg was ooit groen/grijs geblokt en daarvoor van mijn oudste broer geweest.
Voor of na de foto door mezelf rood geverfd met zo’n blikje.
Je kan je niet alles herinneren.

 

 

Julie Driscoll & Brian Auger

Julie Driscoll & Brian Auger

Negentienzoveelenzestig.
Jongenskamer van een om en nabij vijftienjarige.
Tussen Zappa en Che Guevara hangt de poster van Julie Driscoll.
Met Brian Auger And The Trinity had ze een hit met This Wheel’s On Fire (van Dylan) .
Uit de vergetelheid gered als tune van Absolutely Fabulous.
Julie hangt daar niet voor niets.
Ze lijkt op iemand buiten beeld.
Er is een verwoed gevecht om de top van onbereikbaarheid tussen twee heldinnen in het verlegen hoofd van een tiener.

Tweeduizendeneenbeetje.
Iets gebeurt in de bovenkamer van een plusminus vijftigjarige.
Er is ondertussen zoveel internet, dat hij ineens weet dat Jools zomaar haar naam heeft gewijzigd.
Getrouwd?
Zonder iets te vragen!
Mag dat?
Terwijl die andere onbereikbare een eeuwigheid geleden iets vergelijkbaars heeft geflikt.
De om en nabij vijftienjarige in het hoofd van de plusminus vijftigjarige is geschokt.
Julie Tippett is zomaar getrouwd met de Keith van die achternaam, een jazzpianist, en zingt nog steeds.
Alles terwijl de om en nabij plusminus leeftijdsloze onder een steen lag.
Heeft iedereen ineens een eigen leven?

Hoe moet dat dan met die definitieve onmogelijkheid van een ondenkbaar, gedroomd verleden?
Alweer een leven niet geleefd, ouwe puber?
Dat echt iedereen wel iets narcistisch heeft droogt krokodillentranen.
Nee hoor, er is echt niets aan de hand.
Alleen: hem werd niets gevraagd.

< Julie Driscoll & Brian Auger – This Wheel’s On Fire >

Tweeduizendentienjaarlater.
Ergens, in de buurt van The Making Of, binnenskamers, toetsenbord en beeldscherm, zoveelenzestigjarige.
Google zoekt met Julie Driscoll aka Tippet naar een afbeelding die lijkt op de poster in de jongenskamer.
Tja? Welke was dat nou?
Ze keek iets opzij. Er was tegenlicht. Een microfoon. Nee, zeker niet sluik lang haar. Het blijft onzeker.
[…]
If your memory serves you well, I was going to confiscate your face

And wrap it up in a sailor’s knot and hide it in your case
If I knew for sure that it was gone, and it was oh so hard to tell
And you know that we shall meet again if your memory serves you well
[…]
Zo’n Dylan kan het mooi zeggen.

Julie Driscoll

Julie Driscoll


Iets heel anders, over Brian Auger nu.
Een bijvangst.
Brian speelde Hammond en dan liefst voor een beetje geld.
Hij zou als studiomuzikant wat toetsen doen bij The Yardbirds.
Julie deed daar iets voor hun fanclub en werd en passant ontdekt door de manager .
In de studio bleek, dat er geen orgel was. Wel een klavecimbel.
‘Dit wordt niks,’ dacht Brian, maar speelde toch maar wat. Ze namen die dag For Your Love op.
Pling – pling – pling – pling.
Pling – pling – pling – pling.
(ondertussen, bongo’s ) Takketakke tokok – Takketakke tokok – etc.
Wereldhit.

< Yardbirds – For Your Love >

Deze Japanse tekst:  やはり!! 話題ぜんぜんそれてません!! なんで医者だからってそういう話題を平気で振るのが許されているのか werd zojuist door Facebook vertaald naar het Nederlands als: Nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee.

Volgens Google Translate had dat (alweer zojuist) moeten zijn: Again! ! Topic hoeft niet helemaal het! ! Waarom wat je mag ongegeneerd te schudden dat soort onderwerp alleen maar omdat een arts.

Ik denk dat dit op hetzelfde neerkomt.
Dat dacht ik zojuist.

 

thumbs-down-icon