Dit gaat o.a. niet over Jerzy Kosinski

O.

Dat een droom vaak zo onsamenhangend is, is dat je klacht?
Je moet niet zeuren: was je wel eens levend en wakker?
Was je ooit een geschreven verhaal?
Nou dan.

Er waren op die dag verwikkelingen. Klanken met vage betekenissen, letters zwart op wit, protocollen voor gesprekken, gedrag en constructies, vertaalslagen.
Het is te lang geleden om te weten waar het die dag om draaide. Zomaar vergeten. Ik vergeet zoveel.
Dat moet dan maar.

Ah, daar is die weer: déjà vu, déjà écrit, déjà lu, déjà déjà.

De verwikkelingen waren ’s ochtends, vermoedelijk iets met werk. Hét werk, want zo heet dat van mij.
Dezelfde middag is het tegenwoordige tijd en is er motregen. Ik pak de fiets en verpoos. Liefst op een plek, waar je knus in tweedehands boeken kan bladeren. Zo gedacht, zo gedaan.

Doordat ik iets kan onthouden, herinner ik mij met name één boek. Hard kaft, plusminus A4 en chocoladeletterdik. Titel op voorkant en rug: ‘Jerzy Kosinski’. Engelstalig. Een omslag met zowel voorop als achterop een grafisch en artistiek verantwoorde zwart-witfoto van het hoofd van een man (Jerzy Kosinski), beeldvullend.

Op de eerste tien pagina’s tel ik zes zwart-witfoto’s van dezelfde Jerzy Kosinski, stuk voor stuk even grafisch en artistiek verantwoord en allemaal uit dezelfde periode. Misschien is Jerzy Kosinski hier minstens 40, maar nog geen 50 jaar.
De begeleidende tekst gaat over Jerzy Kosinski. Het zijn loftuitingen. Schreefloos. Jerzy Kosinski doet van alles, maakt het één en ander mee en ontmoet diverse mensen, die ik niet ken. En toen en toen en toen en die en die en die en die.
Na deze bladzijden stop ik met bladeren en vraag me af, wat ik ooit van Jerzy Kosinski las.
‘Cockpit’ stond ik mijn boekenkast en heb ik voor mijn laatste verhuizing naar de kringloop gebracht met de herinnering aan een boek, waar ik niets mee kon. ‘Aanwezig’ las ik waarschijnlijk uit de bieb of ik heb alleen de film gezien? Heb ik ooit ‘De geverfde vogel’ gelezen? Waarschijnlijk ben ik er wel eens aan begonnen.
Nou, dat was het.

Op de terugweg naar huis is het droog.
Verderop komt me een vuilniswagen tegemoet met achterop twee mannen met werkhandschoenen.
Ze stappen af rijden kliko’s naar de wagen die deze oppakt, leegkantelt en neerploft, waarna de twee de bakken terugrijden.
Tussendoor grijpen ze de stang zij/achteraan de wagen en springen elegant achterop (ja: elegant), waarbij één been boven de straat blijft zweven. Even verder hupsen ze net zo elegant weer op de straat. Hup en dan weer paddah. Etc.
Als ik vlak daarna langs de wagen fiets voel ik de warmte. Warmte met het geluid van de zware motor in mijn borstkas.

Ik vergeet hier iets op te schrijven: bouwplaats, metalen hekwerk, steigers, bouwradio, een witte cementsilo, het beeld van een halve zandloper.

Verderop staat een jong stel.
Zij is verliefd en probeert vandaag iets verleidelijks in krappe hotpants.
Het is zo’n droevig gezicht. Nee, het voelt alleen maar droevig, je kan dat niet echt zien. ‘Weet je dan niet wat falen is?’ Misschien vraagt ze dat, ik leg het haar in de mond. Ik hoop dat ik alleen maar verzin dat ze ooit werd gepest of dat ze is misbruikt.
Hij weet zich winnaar en gaat gedachteloos gekleed.
Zij kust hem.
Hij kijkt niet en roept langs haar hoofd iets rauws naar vrienden verderop achter haar.
Zij wil hem nog eens kussen, smachtend. Ik verzin zelfs het woord ‘wanhopig’ en noem het hopeloos.
Nog angstaanjagender: misschien merkt ze niets, voelt ze niets, weet ze niets. Wat gebeurt daar toch?
Daar is zijn mobiel alweer. Nog meer vrienden, nog verder weg. Hij zal ze allemaal vrienden noemen.

Dit was geen droom, ondanks het gebrek aan samenhang en doel, pointe, clou. Er is enig bewijs. Een vervolg.
Maanden later ligt dezelfde Jerzy Kosinski tweedehands op dezelfde plek.
Nog weer maanden later is het boek weg.

De bouw is bijna klaar, geen steigers, geen cementsilo. Het metalen hekwerk staat er nog, het trottoir is kapot. Her en der wat bouwopslag, over een maand worden de eerste bewoners verwacht.

Van het stel heb ik geen van beide ooit weer gezien. Ik ben bang dat ik ze niet meer zal herkennen en dat is niets in vergelijking met De Angst.

Uit.

Jerzy Kosinski - Cockpit

Jerzy Kosinski – Cockpit

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: