Soms wil ik kunnen schrijven.
Ik denk wel eens dat ik dat kan, terwijl ik nog vaker denk, dat ik dat nooit zal leren.
Er zijn schrijvers, waarbij ik echt zin in schrijven krijg. Leuk te lezen, alsof het geen moeite kost zoiets te schrijven.
Bij andere schrijvers zakt de moed in de schoenen. Wat een gedoe, schrijven. Heel knap, dat wel. Geen beginnen aan.

Ik herlees net weer De trein naar Pavlovsk en Oostvoorne van Toon Tellegen.
Een verhaal De moeder van de huisknecht.
Lees zelf maar. Ooit.
Toon Tellegen kan ik lezen, alsof ik het zou kunnen schrijven, maar ik weet dat ik dat niet kan en toch zakt de moed niet in mijn schoenen.

Het is me dan net alsof iets niet hoeft.

Soms, heel soms.

Advertenties

14, 4, 16, 9, 64, …

er zijn 144 bewijzen dat
jouw eigen wil bestaat
en niet bestaat

één bewijs
vertelt van de 169 beweegredenen
waaruit je steeds de jouwe kiest
maar niet kiest

zowel onbewust als ongewild
is dit zojuist verzonnen
of niet verzonnen

voor deze 64 woorden
van een of ander gedicht
misschien dit gedicht

vrijwillig door jou
tot het einde toe gelezen
tenzij dus mooi lekker niet

driemaal het gevreesde zevenblad

Alles begint zo klein en schattig als jonge sla in september.

Als we het dan toch over getallen hebben: het gedicht Jonge sla van Rutger Kopland is op 15-9-’02 in de lijst van gedichten.nl opgenomen als gedicht nr. 442.
[ URL: https://www.gedichten.nl/nedermap/gedichten/gedicht/32562.html ]
Het komt uit de bundel Alles op de fiets (1970).
Als ik dit op mijn laptop typ is de inzending 47992 keer bekeken.
Op het gedicht is 144 keer gestemd met een gemiddelde van 3 van de 5 sterren.
Het gros van de lezers heeft dus inderdaad een oordeel.
Het is vandaag 1-8-’18 en het is nu tijd.

Hier staan exact 100 woorden.